I want my life back! (digg.com)

Pojęcie “microblogging” pojawiło się około roku 2005, ale samo zjawisko zostało spopularyzowane nieco później. Rok 2006 i 2007 to wzrost znaczenia takich serwisów jak Tumblr i Twitter.
Fenomen mikroblogingu stał się niedługo potem na tyle powszechny, że co więksi “gracze” na rynku postanowili zaimplementować go jako nową funkcjonalność własnych serwisów.

Różnie się to nazywa w wypadku Facebooka, MySpace, czy też LinkedIn – wszędzie chodzi jednak o to samo, tzn. o informowanie innych o swoim aktualnym stanie :-).
Określenia stan użyłem celowo. Otóż główną ideą jest tutaj nie tylko podzielenie się z innymi jakąś “złotą myślą”, czy linkiem do rocznicowej sesji zdjęciowej Sharon Stone (przy okazji ukłony dla grafika/ów), lub też infantylnym stwierdzeniem z “blogaska” typu: “ZENeq t0 NiEZŁe CI@ch0″. Zdaje się, że przede wszystkim chodzi o opisanie swojego stanu właśnie, stanu, który ogólnie można by nazwać “gastro-mentalnym”, lub o informowanie o aktualnie wykonywanej przez siebie czynności (tudzież jej braku).

Po części mikrobloging przejął, a właściwie zaadaptował, funkcję opisu statusu w komunikatorach i rozwinął ją w formę pośrednią, zawierającą się między opisem statusu a “klasycznym” blogowym wpisem. Owa forma spotkała się z zainteresowaniem zarówno sporej części tzw. zwykłych użytkowników, jak i, co bardziej ciekawe, “użytkowników niezwykłych” (m.in. szefów firm, prezesów, CEO, menedżerów itp.). Bez wątpienia jest to słuszny element klasycznego wewnętrznego PRu (tylko w nowej formie) każdej firmy, bo któż nie chciałby śledzić poczynań i w ogóle wszelkiej aktywności swojego “ukochanego i podziwianego” Bossa? (Ja na pewno! :-)). Dzięki temu możemy stać się nieraz świadkami “heroicznych czynów” naszego szefa, który nieustannie zmaga się z przeciwnościami losu, lub też dostrzec jego ludzkie oblicze po prostu… Korzyści dla firmy są liczne i oczywiste.

Jak to jednak zwykle bywa z rozwiązaniami szybkimi, łatwymi i przyjemnymi, po głębszej refleksji okazują się mieć tyle samo “plusów” dodatnich, co ujemnych. Jacob Nielsen w dość ciekawy sposób odniósł się do zjawiska Twitterowania przez CEO – nie wypada i nie sposób się z nim nie zgodzić.
O ile bowiem w przypadku wpisów na blogach firmowych mają one uważnych edytorów i są oceniane wnikliwym okiem speców do wizerunku, tudzież są przez nich w całości pisane (szef nadaje wtedy błyskotliwy tytuł), to w wypadku ich “młodszych kuzynów” mają one rzeczywiście charakter autorski i spontaniczny. Wiadomo co się może wtedy zdarzyć… Jeden nieprzemyślany i nazbyt spontaniczny wpis może z subtelnością napalmu unicestwić trud całego sztabu PR-owych speców. Im większa firma, tym efekt bardziej spektakularny, a o przykłady nietrudno, widzimy je przecież często w nagłówkach dużych serwisów.

Na rodzimym podwórku z niemałym zainteresowaniem śledzę także efekty współzawodnictwa pomiędzy BLIPem a Flakerem. Zwłaszcza po tym jak ten drugi uruchomił funkcjonalności interakcji pomiędzy użytkownikami – czego mu wcześniej bardzo brakowało. Jeszcze bardziej porusza mnie aktywność managementu polskich firm, w szczególności tych z branży interaktywnej i z sektora IT. Pomijam jakość wpisów, ale wspomnę o tym, że kończą się one wraz z około dziesiątym. Przy tym jest oczywiście sporo obserwatorów powiązanych z takim profilem, którzy działają według zasady “nie może mnie tam nie być”. Nie podam bezpośrednich odnośników zarówno z poczucia taktu, jak i dlatego, by nie odbierać zabawy z ich wyszukiwania :-).

Być może w tym wszystkim chodzi po prostu o (parafrazując znane powiedzenie): “So many social media, so little time…”
Ciekawe, kiedy ktoś wpadnie na pomysł, a właściwie na wzór obliczający “social activity ratio” (czy jak by taki współczynnik wypadało nazwać)… Po przekroczeniu pewnej wartości granicznej “użytkownik” traciłby swą szlachetne miano na rzecz swojsko brzmiącego “pacjenta” – nie ważne czy byłby SEO, czy też zwykłym Zenkiem (kolegą z blogaska)…